යහලුවෙක් තනිකමින්...

සිරකරුවෙක් වෙමි මා - මිහිතලය මත සිටිනා
අහස තුල තරු දිදුලනා - සදවතිය තනියට සිටිනා
දහස් ගනන් අතර මා - සිතුවිලිත් සමග තනිවෙනා...

මට පෙනෙන, මම දකින විදියට තනිකම, විරහව, වේදනාව, රැවටීම,
සොඳුරු අත්දැකීම් මිනිස්සුන් ව තවත් ලස්සන කරන.

වඩාත් ම ලස්සන දේ ගඟ පහලට ගලාගෙන යන එකයි.

ඉහත කවිය මම ලියුවෙ සොදුරු සිතගෙ කවි සංවදයක දී..

මල සහ මුල

පිපෙන්නට වෙරදරන
සුවද මල් කැකුලකට
පිපෙන්නට ඉඩදී
පොළව යට හිදිමි මම

මලත් පලත් ලොවට දී
මුලක් සෙ හිදිමි මම

මලත් නොදනී
කඳත් නොදනී
මුලක් සෙ හිදිමි මම

නිවසෙදි . පෙරයම 1:15 25/11/2009

මම නවතිමී

එක්ව ඇවිදින්නට
පෙරුම් පිරූ මට
තනිව ඇවිදින්නට
සිතට කිසි දුකක් නැත.

මා නැවතුනෙ - ඔබ නිසාවෙන් බව
ඔබ ඉගිලයන්නෙ - මා නිසාවෙන් බව

ඔබට නවතින්නට -කීම මට නොහැකිය
හැති වැටුනු විගසම - ඇවිද ආපසු එන්න.

නිමක් නැති ගමනක - එක මංසලකි අද
හෙටත් තව තැනකදී - අපිත් මුන ගැසෙනු ඇත

නිවසෙදි . පෙරයම 1:15 25/11/2009

වෙන්වීම........

ඔබ දුන් පොරොන්දුව මතකෙට නැගෙ අද
මා දුන් පොරොන්දුව අමතක නොවිය මට
ඔබ හා බැඳුනු එ මිහිරැති අතීතෙට
සමු නම් නොදෙමි මම දිවි ඇති තුරාවට

අල්ලා ගෙන දැත් නිල් වන් අහස යට
තෙපලු වදන් සිහිවෙයි තනී වු සිතට
ඇද මතකයෙන් ඔබෙ හසරැලි හදවතට
සිත හඬගසයි ආපසු එන තුරාවට

යෙහෙළිය....

නිහඬව ගලා බැස යන නදියක අසල
නිසලව බලා හිදිමින් මගෙ සිත සසල
පාලුව මකා දම මීන් හදවත ඇතුල
යෙහෙළිය සොය පීනමී සමුදුරු පතුල


නිවසෙදි . පෙරයම 1:20 19/11/2009